Το «παράδειγμα» δίπλα μας
Διαβάζοντας περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως free press) παντού βλέπω να γίνεται αφιέρωμα στην ευτυχία και το νόημα της ζωής. Ξαφνικά από τα πρωτοσέλιδα πήραν πόδι οι τύποι που έκαναν επίδειξη του πλούτου τους (ακριβά αυτοκίνητα, γκόμενες δίμετρες, επώνυμα ρούχα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.) και τώρα πλέον είναι της μόδας οι πιο συνειδητοποιημένοι άνθρωποι. Εκείνοι που δεν μετρούν την ευτυχία με τα τετραγωνικά της βίλας τους αλλά με τις απλές και ανθρώπινες εμπειρίες.
Ένας φίλος μου λέει ότι ο πανικός που βλέπουμε να επικρατεί παντού οφείλεται (όχι τόσο στην έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης) άλλα στο γεγονός ότι η «κρούστα» του καταναλωτισμού, που μας κάλυπτε τόσα χρόνια έφυγε και μείναμε «γυμνοί» και «άδειοι».
Και το «γυμνό» κάπως μπορεί να καλυφθεί το «άδειο» όμως, είναι δύσκολο να γεμίσει από την μία μέρα στην άλλη. Έτσι, μεγάλα περιοδικά κάνουν λόγο για το νόημα της ζωής το οποίο, δεν οφείλεται (πλέον) στην απόκτηση πλούτου αλλά στα μικρά και σημαντικά που ξεχωρίζουν ένα «ευτυχισμένο- επιτυχημένο» άνθρωπο… Δεν είναι τυχαίο που αντί για επιχειρηματίες στα περιοδικά πλέον εμφανίζονται πιτσιρικάδες που με δουλειά και τύχη ανέδειξαν τις πρωτοποριακές ιδέες τους και η φήμη τους ξεπέρασε τα σύνορα. Παντού λοιπόν, αναζητούνται «ήρωες». Αναζητούνται εκείνοι που θα δώσουν το παράδειγμα για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.
Πριν από καιρό έτυχε να συνεργαστώ με έναν κύριο που πριν από λίγα χρόνια βγήκε στην σύνταξη. Παρ’ όλο που δεν έχει σπουδάσει τίποτα όταν μιλάει κανείς μαζί του έχει την αίσθηση ότι μιλάει με πανεπιστημιακό. Εκτός από το να διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει και παρακολουθεί μαθήματα κατασκευής κοσμημάτων.
Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση μια μικρή αλλά σημαντική κίνηση που είχε κάνει. Στην πολυκατοικία που μένει το ασανσέρ χωράει μόνο δυο άτομα αλλά αυτό δεν αναγράφεται πουθενά (λόγω παλαιότητας της πολυκατοικίας έχει σβηστεί). Εκείνος λοιπόν, πήρε την πρωτοβουλία (χωρίς να είναι ο διαχειριστής) να τυπώσει αυτοκόλλητα, τα οποία ανέγραφαν πόσα άτομα χωράει το ασανσέρ και τα κόλλησε σε όλους τους ορόφους. Μετά από λίγο καιρό κάποιοι (προφανώς ανεγκέφαλοι) είχαν αρχίσει να ξεκολλάγανε τα αυτοκόλλητα αυτά. Όταν το είδα αυτό είπα στην σύζυγό του, ότι το συγκεκριμένο γεγονός μου την δίνει στα νεύρα. Καλά που δεν φτιάχνουν τίποτα αλλά είναι ανάγκη να χαλάνε; Η σύζυγός του χαμογελώντας και χωρίς θυμό μου είπε: «Ο άνδρας μου έχει φτιάξει πολλά αυτοκόλλητα. Όρεξη να έχουν να ξεκολλάνε…».
Παραδείγματα, λοιπόν, υπάρχουν και δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς μόνο στα περιοδικά, στις εφημερίδες ή στην TV για αν τα βρει. Μπορεί αν ρίξει μια ματιά δίπλα του να δει κάτι αξιόλογο. Άλλωστε όπως λέει και ο vrypan, «οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν πράγματα δεν φωνάζουν τόσο δυνατά».
http://imerologiomiasksenis.blogspot.com/2011/02/blog-post_23.html
....................................................................................................................................................................
